In Brussel wordt armoede verdreven in plaats van aangepakt : politiegeweld en uitsluitingsbeleid aan de basis van de daklozencrisis

Een arti­kel gepu­bli­ceerd door Apache werpt een alar­me­rend licht op de situa­tie in Brus­sel : dak- en thuis­lo­zen wor­den er niet alleen gecon­fron­teerd met een schri­j­nend tekort aan opvang­mo­ge­lij­khe­den, maar ook met sys­te­ma­tisch poli­tie­ge­weld, aan­ge­wak­kerd door een bewust afschrik­be­leid op zowel fede­raal als lokaal niveau. Ach­ter de gla­zen gevels en fees­te­lijk ver­lichte stra­ten van de Noord­wijk sla­pen tien­tal­len men­sen op straat, bloot­ges­teld aan kou, ang­st en geweld­da­dige poli­tie-inter­ven­ties. Getui­ge­nis­sen van veld­wer­kers, waa­ron­der teams van Art­sen Zon­der Gren­zen en de Huma­ni­taire Hub, tonen aan dat orde­diens­ten ten­ten doors­ni­j­den, per­soon­lijke bezit­tin­gen in vuil­nis­wa­gens gooien en nach­te­lijke eva­cua­ties uit­voe­ren – vaak in de regen en bij vries­kou. Deze prak­tij­ken ont­moe­di­gen men­sen om terug te keren naar hulp­struc­tu­ren, waar­door hun iso­le­ment toe­neemt. Vol­gens orga­ni­sa­ties zoals Bel­Re­fu­gees is het zelfs nood­za­ke­lijk om ’s och­tends ten­ten te ver­ber­gen om ver­nie­ti­ging te voor­ko­men. Deze voort­du­rende druk heeft directe gevol­gen voor de fysieke en men­tale gezond­heid van de betrok­ke­nen. Het arti­kel klaagt ook ver­ne­de­rende en trau­ma­ti­se­rende prak­tij­ken aan, zoals onge­gronde naakt­fouille­rin­gen of ops­lui­ting in men­son­waar­dige omstan­di­ghe­den. Hoe­wel deze methodes in eer­dere rap­por­ten al wer­den gedo­cu­men­teerd, ont­breekt het aan streng toe­zicht en bli­j­ven de mishan­de­lin­gen zich op min­der zicht­bare manie­ren herha­len. Ook de ontrui­ming van kraak­pan­den ver­loopt vaak geweld­da­dig, zelfs wan­neer er gezin­nen of oudere men­sen bij betrok­ken zijn. Er zijn erns­tige ver­won­din­gen vast­ges­teld, waa­ron­der door traan­gas veroor­zaakte let­sels, en som­mige inter­ven­ties gin­gen zelfs gepaard met het door­bo­ren van daken om de pan­den onbe­woon­baar te maken. De auto­ri­tei­ten recht­vaar­di­gen hun optre­den met ver­wi­j­zin­gen naar lega­li­teit en pro­por­tio­na­li­teit, maar recente video­beel­den sug­ge­re­ren dat het wer­ke­lijke doel lijkt te zijn om zicht­bare armoede uit het straat­beeld te ver­wi­j­de­ren in plaats van struc­tu­rele oplos­sin­gen te bie­den. Phi­lippe Close, bur­ge­mees­ter sinds 2017, wordt ervan bes­chul­digd voo­ral de zicht­baa­rheid van de armoede te willen ver­ber­gen zon­der echte alter­na­tie­ven te bieden.

Daar­bo­ve­nop komt een steeds res­tric­tie­ver fede­raal beleid, met de afschaf­fing van het win­ter­plan en een dras­tische ver­min­de­ring van het opvang­bud­get voor asiel­zoe­kers – van 826 mil­joen naar 138 mil­joen euro tegen 2029. Het aan­tal dak- en thuis­lo­zen in Brus­sel steeg met 24,5 % tus­sen 2022 en 2024 en bereikt nu bij­na 10.000 men­sen. De rege­ring ver­de­digt haar afschrik­king­ss­tra­te­gie, ondanks meer dan 10.000 veroor­de­lin­gen voor het niet nale­ven van het recht op opvang, en wei­gert de opge­legde dwang­som­men te beta­len, zelfs wan­neer die afkom­stig zijn van het Euro­pees Hof voor de Rech­ten van de Mens. Hul­por­ga­ni­sa­ties stel­len dat dit beleid men­sen doel­be­wust de open­bare ruimte in duwt, zon­der toe­gang tot zorg, bes­cher­ming of duur­zame opvang. De manier waa­rop klach­ten over poli­tie­ge­weld wor­den behan­deld, bli­jft boven­dien ondoor­zich­tig. Hoe­wel er for­mele klacht­pro­ce­dures bes­taan, zijn deze moei­lijk toe­gan­ke­lijk, voo­ral voor men­sen zon­der wet­tig ver­bli­jf. De bes­chik­bare gege­vens over klach­ten zijn vaag, en experts wij­zen op het gebrek aan oplei­ding bin­nen de poli­tie­diens­ten. Zij plei­ten voor struc­tu­rele her­vor­min­gen en een poli­tie­cul­tuur die de fun­da­men­tele men­sen­rech­ten res­pec­teert. Dit por­tret van het Brus­selse dak­lo­zen­be­leid toont een aan­pak waa­rin de zicht­baa­rheid van armoede pro­ble­ma­ti­scher wordt geacht dan de armoede zelf.

Link naar het ori­gi­nele arti­kel